Μαγεία..

Μαγεία.. ναι αυτή είναι η σωστή λέξη. Μαγεία για όταν ξυπνάς το πρωί έστω και αν ξυπνάς στις 12 παρόλο που το ξυπνητήρι βαράει από τις 9. Παρόλο που οι ακτίνες του ήλιου που προσπαθούν να μπουν στο δωμάτιο από τις κατεβασμένες γρίλιες σε τσατίζει αφάνταστα. Παρόλο που ξέρεις άσχετα αν δεν το παραδέχεσαι ότι και σήμερα πρέπει να περάσεις ώρες μπροστά από βιβλία που το μόνο που προσπαθούν να κάνουν είναι να σε πείσουν ότι υπάρχει εξήγηση γι΄ αυτή την μαγεία που βλέπεις γύρω σου. Παρόλο που προσπαθείς να ξεφύγεις από την ρουτίνα σου αν και ποτέ δεν το καταφέρνεις. Παρόλο που αυτά που νομίζεις ότι τελικά σε γεμίζουν μόλις τα επιτύχεις σου προσφέρουν τη λιγότερη και συντομότερη χαρά. Τίποτα! τίποτα από αυτά δεν συγκρίνεται με το γεγονός ότι στο τέλος της ημέρας βρίσκεσαι να γελάς με μαλακίες αλλά το ευχαριστίεσαι όσο τίποτα άλλο. Πας για καφέ και ένα τραγούδι που παίζει στο ράδιο σε κάνει να νιώθεις τόσο υπέροχα γαμάτα. Που περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους που το λιγότερο που μπορείς να πεις είναι ότι λατρεύεις. Τα πάντα πάνω τους.. από τις κινήσεις τους μέχρι το γέλιο τους, την παρέα τους, τις ιδέες τους, τις απόψεις τους, την μουσική που ακούνε, τις γαμάτες απορίες τους, τις γκαντεμιές τους. Και ξέρεις ότι αυτοί οι 6 μήνες δεν θα ήταν οι ίδιοι χωρίς αυτούς και αυτό σε κάνει να νιώθεις τόσο μαγικά μέσα σου. Νόμιζα ότι δεν θα το έλεγα ξανά αυτό.. (η τάση μου να μεγαλοποιώ τα πράγματα) αλλά πραγματικά είναι οι 6 πιο γαμάτοι μήνες που πέρασα ποτέ.. και εύχομαι να μην τελειώσουν ποτέ.. να μην τελειώσει ποτέ αυτή η μαγεία.. και να γελάμε πάντα!

Το σπίτι..

Γι' αυτό το σπίτι ζω,

γι' αυτό τον έρημο τοίχο

γι' αυτό τον δρόμο που περνάει από μέσα μου

γι' αυτό το χέρι που το μέλλον μου βάφει

Γι' αυτό το πιάνο ζω,
γι' αυτά τα κάδρα στο φθαρμένο σαλόνι
Γι' αυτή την πόλη ζω,
γι' αυτή την άδικη πόλη,
γι' αυτόν τον ήλιο που αγαπώ και μισώ,
γι' αυτό το δέντρο που τον τάφο μου θα ορίσει
Γι' αυτά τα μάτια ζω,
γι' αυτά τα μάτια που δακρύζουν για μένα
Γι' αυτή τη θάλασσα ζω

Εδώ δεν έχουμε τρένα .

été..

Και φτάσαμε και στο καλοκαίρι.. απίστευτα μαγικό.

Άνοιξη.. ο Έρωτας, Καλοκαίρι..η Αμφιβολία, Φθινόπωρο.. η Διαφωνία, Χειμώνας.. το Τέλος.

Η δόλια δεσποινίς 7

" Έρμη πλαγιάζει μοναχή,

η δόλια δεσποινίς 7,

πέντε πατώματα απ'τη γη

κι ένα στον ουρανό κοντά

μαυροματού, μελαχρινή,

κέφι να κάνει προσπαθεί

κι όμως πλαγιάζει μοναχή,

η δόλια δεσποινίς 7.

Αντί να χαίρεται τον Μάη,

η δόλια δεσποινίς 7,

όλη τη μέρα την περνάει

αμίλητη, καρτερικά

τέσσερις τοίχους να κοιτάει

και το σκοτάδι που ακουμπάει

στην άχαρη της κλίνη πλάι,

η δόλια δεσποινίς 7.

Κι ύστερα να ξυπνάει πάλι,

η δόλια δεσποινίς 7,

απ' ονείρου αλγεινού τη ζάλη

ψάχνοντας, μες στην κρύα νυχτιά

του γιατρικού της το κουτάλι

και ξαναρχίζει η μάταιη πάλη

στου ύπνου να πέσει την αγκάλη,

η δόλια δεσποινίς 7.

Κι όμως η θύμηση σου δίνει

ω δόλια δεσποινίς 7,

άπλερη αγάπη και γαλήνη,

κι ακόμα λιγοστή χαρά:

άνθη λευκά, γάργαρη κρήνη

ό,τι η ματιά εξαίσιο κλείνει

κι ελπίδα που όλα θα ομορφήνει,

εύθυμη δεσποινίς 7. "

Walter de la Mare (1873-1953)

Je te veux

10:15 p.m.

"We get high in backseats of cars

We break into mobile homes

We go to sleep to shake up you
And then wake up on our own

And that's the way we get by to
Way we get by
Aw that's, the way we get by to
Way we get by

We go out in stormy weather
We rarely practice discern
We make love to some with sin
We seek out the taciturn

We found a new kinda dance in a magazine
Try it on, it's like nothin' you've ever seen
You sweet talk like a cop, an' you know it
You bought a new bag of pot
So let's make a new start
And that's the way to my heart to
Way to my hear

And that's the way we get by to
Way we get by
And that's the way we get by to
Way we get by to
Way
And that's the way we get by
That's the way we get by"

Rediscovered and reloved ---fuck! υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξεκινήσεις την μέρα σου?? μπα.. Ι don't think so! :p---

limf(εγώ)= όχι απροσδιοριστία.. μμμ λες?

Την εικονίτσα την "μάζεψα" στην σημερινή απογευματινή μου βόλτα.. σκεφτόμουν διάφορα πράγματα σχετικά με αυτή την εβδομάδα.. μάλλον σχετικά με τον τελευταίο καιρό.. τελικά είναι πολύ παράξενες ορισμένες καταστάσεις, χθες έπεσα πάνω σε ένα μικρό μπλοκ ζωγραφικής το οποίο το είχα μετατρέψει σε ένα μπλοκ ιδεών και καταγραφέα συναισθημάτων τον περασμένο χρόνο.. φυσικά κάποιες σελίδες έχουν μείνει άσπρες και κενές.. με κάποια γέλασα με κάποια θυμήθηκα με κάποια δάκρυσα.. στις αρχές του φθινοπώρου είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην κάνω ξανά τα ίδια λάθη, να μην βάλω ξανά οποιονδήποτε πάνω από τον εαυτό μου και την ύπαρξη μου για κανέναν λόγο, ναι το ξέρω ότι μπορεί να ακούγεται εγωιστικό αλλά ήταν μια υπόσχεση που έπρεπε να δώσω για να είμαι ήρεμη ψυχικά, λίγο τραγικό--δεν είναι έτσι όμως. Θέλω να ρισκάρω, να τρελαίνομαι, να χαλιέμαι, να γελάω, να "πετάω", να ελπίζω, να απογοητεύομαι, να δακρύζω και το κάνω-- έμαθα όμως να εκτιμώ και την ιδέα της ηρεμίας ίσως γιατί έκανα μεγάλο κόπο για να κατακτήσω ένα μικρό μέρος αυτής-- και συνήθως αυτά που κάνουμε προσωπικό κόπο για να κατακτήσουμε είναι και αυτά που εκτιμάμε περισσότερο--αυτά για τα οποία παλεύουμε περισσότερο να μην χάσουμε όταν απειλούνται-- ίσως κάποιος θα μπορούσε να ταυτίσει αυτή την ηρεμία με την λέξη μέτρο και ναι μάλλον αυτό είναι--μάλλον. Όσο μεγαλώνω τόσο θα εδραιώνεται η ηρεμία και το μέτρο που θέλοντας ή όχι εμείς οι ίδιοι βάζουμε--εμείς ορίζουμε τα όρια του-- θα μου πεις όμως βάζοντας όρια σταματάς να είσαι αυθόρμητος και απροσδιόριστος!!!-- όσο αντιφατικό και αν ακούγεται θα σου πω ότι δεν είναι έτσι... για τον απλό λόγο-- η ζωή δεν είναι σκληρά μαθηματική δεν εξαρτάται από μια παράμετρο αλλά από πολλές και σύνθετες.. χαχα πάλι ξέφυγα.

Έτσι και εγώ θεώρησα ότι για να διατηρήσω αυτού του κάποιου είδους ηρεμία μου πρέπει να θέσω κάποια καινούργια όρια και έτσι να επαναπροσδιορίσω τις παραμέτρους του προβλήματος.. οπότε αφήνω κάτι πίσω.. το "διαγράφω". Τελικά η Χημεία είναι μεγάλη επιστήμη (Σώπα!! τώρα το κατάλαβες??) Λειτουργούμε σαν μια αντίδραση άσχετα αν δεν το αντιλαμβανόμαστε.. και σε κάθε αντίδραση σύμφωνα με τον νόμο του φοβερού Le Chatelier σε οποιαδήποτε μεταβολή.. το σύστημα τείνει να την αναιρέσει μερικώς και να επανέλθει σε ισορροπία.. στην προκειμένη περίπτωση το σύστημα είμαι εγώ, η μεταβολή ήταν μια όμορφη εμπειρία και η αρχική ισορροπία είναι η ηρεμία μου..

Θα κλείσω με ένα απόσπασμα ενός από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία που με έχει επηρεάσει περισσότερο από όσα έχω διαβάσει μέχρι τώρα.. και με αυτό τελειώνει και η ιστορία του βιβλίου..

"«Έχει βελτιωθεί ο Ρίτσαρντ. Έχεις δίκιο.» Είπε η Σάλι. «Θα πάω να του μιλήσω. Θα καληνυχτίσω. Τι σημασία έχει το μυαλό» είπε η λαίδη Ρόσετερ, ενώ σηκωνόταν, «σε σύγκριση με την καρδιά;».

«Θα έρθω κ’ εγώ» είπε ο Πίτερ, αλλά συνέχισε να κάθεται για ένα λεπτό. Τι είναι αυτός ο τρόμος; αυτή η έκσταση; αναρωτήθηκε. Τι είναι αυτό που μου προκαλεί τόση έξαψη;

Η Κλαρίσα είναι, είπε.Γιατί εκείνη ήταν εκεί."

: )