My Summer until here....

Είχα καιρό να γράψω.. το ξέρω.. δεν χάσατε και τίποτα όμως. Μια αρκετά βαρετή εξεταστική στο ενδιάμεσο και μια αγωνία να ξεφύγω από την καθημερινότητα μου και επιτέλους να αρχίσουν οι περιβόητες διακοπές.. μάλλον να ξεκινήσει η φυγή..

Δεν περίμενα ότι το φετινό καλοκαίρι θα ήταν τόσο ενδιαφέρον και συναρπαστικό!τουλάχιστον μέχρι στιγμής.. Η αλήθεια είναι ότι το έχω κατά ευχαριστηθεί καθώς όλες μου η μέρες περιλαμβάνουν άπειρες ώρες συντροφιάς με τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους τελικά.. γέλια,μαλακίες,ξενύχτια,μουσική, επιτυχία του αδερφού μου στην ηλίθια δοκιμασία των πανελληνίων (well done bro!), φιλοσοφικές αναζητήσεις και flashbacks στα σκαλάκια του αγ.νίκου με την συντροφιά τραγουδιών Γερμανών προσκόπων (?) ενώ βρέχει καταρρακτωδώς, ταινίες στο σινεμά σε σημείο που να γεμίζουμε μόνοι μας την αίθουσα (4 άτομα συγκεκριμένα :p),παραλίες-μπάνια, ξαναζεσταμένα ρομάντζα με ανεπιτυχές (ευτυχώς) φινάλε, αναθεωρήσεις, καινούργιες υποσχέσεις και στόχοι,και το χθεσινό αποκορύφωμα η παρακολούθηση ίσως της καλύτερης συναυλίας στον Βόλο ever.. και μιλάω φυσικά όπως όλοι μπορείτε να αντιληφθείτε από την φώτο για αυτήν τον Κατσιμιχαίων.. αν και δεν είμαι και πολύ φαν της ελληνικής μουσικής γενικότερα.. την χθεσινή συναυλία την απόλαυσα μέχρι το τελευταίο λεπτό..άσχετα αν δεν ήξερα να τραγουδήσω τους στίχους των περισσοτέρων κομματιών (μάλλον το μόνο που ήξερα ήταν το Killing in the name των Rage against the machine το οποίο διασκεύασε ο πλήκτρας (:p) και πραγματικά με ξεσήκωσε) αλλά άσχετα από αυτό η βραδιά ήταν το λιγότερο που μπορώ να πω.. ΑΠΛΑ ΥΠΕΡΟΧΗ. Και καθώς φτάνουμε στο τέλος του Ιούλη αναμένουμε την αρχή του Αυγούστου ο οποίος μας υπόσχεται πολλά, μαζί και ένα 5ήμερο στην Πάρο αλλά και σίγουρα πολλά άλλα..

Σας αφήνω προς το παρών με το Teen Dream των Beach House να χαϊδεύει τα αυτιά μου..

ps. αν διαβάζει το άσπρο γατούνι που χθες ήρθε και νιαούριζε μπροστά μου κάτω από το σπίτι μου και μετά με ακολουθούσε διότι όπως και να το κάνουμε σε όλους αρέσουν τα χάδια, το παρακαλώ να επικοινωνήσει μαζί μου γιατί το ψάχνω όλη μέρα πίσω στον κήπο..

Μαγεία..

Μαγεία.. ναι αυτή είναι η σωστή λέξη. Μαγεία για όταν ξυπνάς το πρωί έστω και αν ξυπνάς στις 12 παρόλο που το ξυπνητήρι βαράει από τις 9. Παρόλο που οι ακτίνες του ήλιου που προσπαθούν να μπουν στο δωμάτιο από τις κατεβασμένες γρίλιες σε τσατίζει αφάνταστα. Παρόλο που ξέρεις άσχετα αν δεν το παραδέχεσαι ότι και σήμερα πρέπει να περάσεις ώρες μπροστά από βιβλία που το μόνο που προσπαθούν να κάνουν είναι να σε πείσουν ότι υπάρχει εξήγηση γι΄ αυτή την μαγεία που βλέπεις γύρω σου. Παρόλο που προσπαθείς να ξεφύγεις από την ρουτίνα σου αν και ποτέ δεν το καταφέρνεις. Παρόλο που αυτά που νομίζεις ότι τελικά σε γεμίζουν μόλις τα επιτύχεις σου προσφέρουν τη λιγότερη και συντομότερη χαρά. Τίποτα! τίποτα από αυτά δεν συγκρίνεται με το γεγονός ότι στο τέλος της ημέρας βρίσκεσαι να γελάς με μαλακίες αλλά το ευχαριστίεσαι όσο τίποτα άλλο. Πας για καφέ και ένα τραγούδι που παίζει στο ράδιο σε κάνει να νιώθεις τόσο υπέροχα γαμάτα. Που περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους που το λιγότερο που μπορείς να πεις είναι ότι λατρεύεις. Τα πάντα πάνω τους.. από τις κινήσεις τους μέχρι το γέλιο τους, την παρέα τους, τις ιδέες τους, τις απόψεις τους, την μουσική που ακούνε, τις γαμάτες απορίες τους, τις γκαντεμιές τους. Και ξέρεις ότι αυτοί οι 6 μήνες δεν θα ήταν οι ίδιοι χωρίς αυτούς και αυτό σε κάνει να νιώθεις τόσο μαγικά μέσα σου. Νόμιζα ότι δεν θα το έλεγα ξανά αυτό.. (η τάση μου να μεγαλοποιώ τα πράγματα) αλλά πραγματικά είναι οι 6 πιο γαμάτοι μήνες που πέρασα ποτέ.. και εύχομαι να μην τελειώσουν ποτέ.. να μην τελειώσει ποτέ αυτή η μαγεία.. και να γελάμε πάντα!

Το σπίτι..

Γι' αυτό το σπίτι ζω,

γι' αυτό τον έρημο τοίχο

γι' αυτό τον δρόμο που περνάει από μέσα μου

γι' αυτό το χέρι που το μέλλον μου βάφει

Γι' αυτό το πιάνο ζω,
γι' αυτά τα κάδρα στο φθαρμένο σαλόνι
Γι' αυτή την πόλη ζω,
γι' αυτή την άδικη πόλη,
γι' αυτόν τον ήλιο που αγαπώ και μισώ,
γι' αυτό το δέντρο που τον τάφο μου θα ορίσει
Γι' αυτά τα μάτια ζω,
γι' αυτά τα μάτια που δακρύζουν για μένα
Γι' αυτή τη θάλασσα ζω

Εδώ δεν έχουμε τρένα .

été..

Και φτάσαμε και στο καλοκαίρι.. απίστευτα μαγικό.

Άνοιξη.. ο Έρωτας, Καλοκαίρι..η Αμφιβολία, Φθινόπωρο.. η Διαφωνία, Χειμώνας.. το Τέλος.

Η δόλια δεσποινίς 7

" Έρμη πλαγιάζει μοναχή,

η δόλια δεσποινίς 7,

πέντε πατώματα απ'τη γη

κι ένα στον ουρανό κοντά

μαυροματού, μελαχρινή,

κέφι να κάνει προσπαθεί

κι όμως πλαγιάζει μοναχή,

η δόλια δεσποινίς 7.

Αντί να χαίρεται τον Μάη,

η δόλια δεσποινίς 7,

όλη τη μέρα την περνάει

αμίλητη, καρτερικά

τέσσερις τοίχους να κοιτάει

και το σκοτάδι που ακουμπάει

στην άχαρη της κλίνη πλάι,

η δόλια δεσποινίς 7.

Κι ύστερα να ξυπνάει πάλι,

η δόλια δεσποινίς 7,

απ' ονείρου αλγεινού τη ζάλη

ψάχνοντας, μες στην κρύα νυχτιά

του γιατρικού της το κουτάλι

και ξαναρχίζει η μάταιη πάλη

στου ύπνου να πέσει την αγκάλη,

η δόλια δεσποινίς 7.

Κι όμως η θύμηση σου δίνει

ω δόλια δεσποινίς 7,

άπλερη αγάπη και γαλήνη,

κι ακόμα λιγοστή χαρά:

άνθη λευκά, γάργαρη κρήνη

ό,τι η ματιά εξαίσιο κλείνει

κι ελπίδα που όλα θα ομορφήνει,

εύθυμη δεσποινίς 7. "

Walter de la Mare (1873-1953)

Je te veux

10:15 p.m.

"We get high in backseats of cars

We break into mobile homes

We go to sleep to shake up you
And then wake up on our own

And that's the way we get by to
Way we get by
Aw that's, the way we get by to
Way we get by

We go out in stormy weather
We rarely practice discern
We make love to some with sin
We seek out the taciturn

We found a new kinda dance in a magazine
Try it on, it's like nothin' you've ever seen
You sweet talk like a cop, an' you know it
You bought a new bag of pot
So let's make a new start
And that's the way to my heart to
Way to my hear

And that's the way we get by to
Way we get by
And that's the way we get by to
Way we get by to
Way
And that's the way we get by
That's the way we get by"

Rediscovered and reloved ---fuck! υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξεκινήσεις την μέρα σου?? μπα.. Ι don't think so! :p---