Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

Σονέτο...

Στη ζωή μου μέσα τρέμει δίχως παράπονο
κι αναστεναγμό, ένας πόνος σκοτεινός.
Το χιόνι των ονείρων μου, το κατάλευκο χιόνι,
είναι των σιωπηλών μου ημερών, ο αγιασμός.

Συχνότερα όμως προσπερνά το μέγα ρώτημα
το μονοπάτι μου -και νιώθω μικρός και προχωρώ
ανεπηρέαστος παραπέρα, κοντά στη λίμνη,
το άγριο κύμα της να μετρήσω δε τολμώ.

Και τότε πληθαίνει μέσα μου μια θλίψη θολή
σαν το γκριζωπό μιας νύχτας θερινής
που μόνον έν αστέρι τη φωτίζει, δω κι εκεί.

Τα χέρια μου γυρεύουνε αγάπη πιο σωστή
και με χαρά θα έλεγα μια προσευχή μονάχα,
που το καφτό μου στόμα δε μπορεί να βρει...                                                                                                                                                                            
Rainer-Maria Rilke 

Τίποτα..απλά το διάβασα σήμερα το πρωί...πριν ξεκινήσω την άνιση μάχη με τους αρωματικούς υδρογονάνθρακες....χαχαχα τι πεζή καθημερινότητα... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου